Katedra Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska
Katedra Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska wywodzi się z powołanej 1 września 1960 r. Katedry Rolniczego Użytkowania Terenów Zmeliorowanych, W roku 1971 powstał Instytut Rolniczych Podstaw Melioracji, w skład którego weszły cztery byłe katedry o kierunku przyrodniczo-rolniczym: Katedra Ekologii Roślin (którą kierowali kolejno: prof. dr hab. Eugeniusz Ralski, prof. dr hab. Włodzimierz Tymrakiewicz, doc. dr hab. Stanisław Bieszczad), Katedra Meteorologii i Klimatologii (kierowana przez prof. dr. hab. Adama Schmucka), Katedra Rolniczego Użytkowania Terenów Zmeliorowanych (kierowana przez prof. dr. hab. Józefa Dzieżyca) i Katedra Torfoznawstwa (którą kierowali kolejno: prof. dr hab. Marian Niklewski, doc. dr hab. Marian Horawski i prof. dr Stanisław Włodarczyk). Instytut funkcjonował w latach 1971-1981. W tym okresie dyrektorem był prof. dr hab. Józef Dzieżyc, a zastępcą dyrektora prof. dr hab. Stanisław Bac jr. W 1981 r. z instytutu wyodrębniono katedrę o dotychczasowej nazwie instytutu oraz Katedrę Agro- i Hydrometeorologii. Katedra pod nazwą Rolniczych Podstaw Melioracji działała do 31 marca 1995 r., gdy dokonano zmiany nazwy na Katedrę Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska. Zmiana ta została podyktowana głównie poszerzeniem problematyki badawczej z zakresu ochrony i kształtowania środowiska.
W latach 1981-1991 kierownikiem katedry był prof. dr hab. Józef Dzieżyc, w latach 1991-1996 prof. dr hab. Stanisław Rojek, a od 1997 roku dr hab. Lech Nowak prof. nadzw. AR. W 2000 r. w skład katedry wchodziły dwa zakłady: Ekologii i Ochrony Środowiska (kierownik prof. dr hab. Władysław Buniak) i Nawadniania Roślin (kierownik dr hab. Zenobiusz Dmowski prof. nadzw. AR).
W ciągu 40-lecia istnienia katedry pracowało w niej łącznie 34 pracowników naukowo-dydaktycznych i 41 inżynieryjno-technicznych. W tym okresie zostało wypromowanych 18 doktorów i 8 doktorów habilitowanych, 2 osoby uzyskały tytuł naukowy profesora zwyczajnego, 3 osoby tytuł profesora nadzwyczajnego lub profesora.
Dorobek naukowy pracowników katedry stanowią 1042 publikacje oraz 56 dzieł zwartych: podręczników, monografii, skryptów i przewodników do ćwiczeń.
Działalność naukowa pracowników katedry dotyczy następujących, szeroko pojętych specjalności: rejonizacja przyrodniczo-rolnicza i agroekosystemy; racjonalna gospodarka na użytkach zielonych, ekologia i ochrona środowiska przyrodniczego, nawadnianie i uprawa roślin; gospodarka wodna gleb i roślin.
W latach 1973-1985 pracownicy katedry brali udział w badaniach realizowanych w ramach 10 problemów węzłowych i resortowo-branżowych a w okresie 1991-1999 w katedrze realizowano 8 grantów KBN. Wyniki badań pracownicy katedry referowali na międzynarodowych konferencjach naukowych w: Halle, Zurichu, Budapeszcie, Sofii, Meksyku, Bratysławie, Kesztely, Berlinie, Kijowie i Krasnodarze, Pradze, Tel Awiwie, Wiedniu, Koszycach.
Katedra zorganizowała 12 sympozjów naukowych oraz była współorganizatorem międzynarodowej konferencji w Wiedniu (1999 r.).
Pracownicy katedry aktywnie działali i działają w wielu komitetach PAN, w Komitecie Hodowli i Uprawy Roślin PAN (prof. J. Dzieżyc – przewodniczący), Komitecie Techniki Rolniczej PAN, Komitecie Melioracji, Łąkarstwa i Torfoznawstwa PAN – Sekcji Gospodarki Wodnej Roślin (prof. J. Dzieżyc – przewodniczący), w Komisji Nauk Rolniczych Oddziału PAN we Wrocławiu.
Pracownicy katedry pełnili funkcje prodziekana (J. Dzieżyc, S. Rojek, M. Trybała), prorektora (J. Dzieżyc, S. Rojek), a także rektora uczelni (J. Dzieżyc).
Najbardziej zasłużonym pracownikiem katedry był jej założyciel prof. zw. dr h.c. Józef Dzieżyc.